DORDRECHT – Jaimy is 48 jaar, betrokken en al jaren een gewaardeerde collega bij Wijk voor Wijk. Ze werkt halve dagen bij de sociale onderneming in Dordrecht. Tot voor kort ging de overgebleven tijd bijna volledig naar haar hardnekkige amfetamineverslaving.

De strijd tegen deze verslaving kon ze, ondanks meerdere stoppogingen en hulp vanuit de reguliere verslavingszorg, lange tijd niet winnen. Tot afgelopen december toen haar collega’s te hulp schoten. Hoe dat ging? Dit is het verhaal van Jaimy.

“Mijn gebruik was jarenlang stabiel, gecontroleerd en dagelijks. Juist die combinatie zorgde ervoor dat stoppen zwaar was. Waar amfetamine vaak wordt gezien als vooral geestelijk verslavend, had ik ook heftige lichamelijke afkickverschijnselen die dagenlang duurden. Zitten, liggen of staan: niets bood verlichting. Afleiding werkte niet meer. Dingen die normaal rust gaven, kwamen niet binnen.
Alsof mijn hersenen de wereld niet meer konden bijhouden. Buiten voelde onveilig, binnen verstikkend. De tijd leek stil te staan. Ik wist dat het beter zou worden. Na een paar dagen zou ik me juist sterker, helderder en energieker gaan voelen. Maar de angst om de eerste dagen alleen door te komen, werkte verlammend. Hierdoor begon ik, bij iedere eerdere stoppoging, na een paar dagen weer met het gebruik van de amfetamine.”

Geen vooroordelen

Het verschil deze keer? Daar hoeft Jaimy niet lang over na te denken: “Ik hoefde het niet alleen te doen. Mijn collega’s en begeleiders namen mijn eerdere ervaringen serieus. En ook het gevoel dat ik hier niet gezien wordt als een gebruiker, maar als een mens met een probleem. Geen vooroordelen. Geen strak vastgehouden richtlijnen. Maar samen kijken: wat heb je nodig om het vol te houden?” Jaimy: “Drie dagen later was het plan ready to go.” Mijn moeders reactie zegt alles. “Dan moeten ze je daar wel héél erg waarderen.”

Cruciaal in het plan was de rol van de collega’s. Een week lang kwam twee keer per dag één van hen bij Jaimy thuis langs. Die bezoeken zorgden voor houvast en structuur. Want: als je weet dat je collega langskomt, dan sta je op. Dan kleed je je aan. Dan laat je iemand binnen. Niet omdat je persé gemotiveerd bent, maar omdat je niemand wilt teleurstellen. Het ritme van opstaan, aankleden, een normaal gesprek voeren. Soms samen een stukje lopen of een boodschap doen. Hoe simpel ook: in deze situatie was het precies wat nodig was om die eerste moeilijke dagen door te komen.

Wil om weer te leven

De redenen om te stoppen werden steeds duidelijker. De verslaving ging steeds meer vragen van haar fysieke en mentale veerkracht. Intussen groeide ook de wil om weer te leven in plaats van te overleven. “Ik wil er zijn voor mijn moeder. Voor mijn zoon, die weer trots op me mag zijn. En voor mijn collega’s. Ik wil graag net zoveel voor hen betekenen als zij voor mij hebben betekend. Zonder hun hulp was het nooit gelukt.
Ik heb weer energie voor oude hobby’s en nieuwe dingen als schrijven, fotografie, meer contact met mijn zoon, wandelen met hond Pippa en werken aan mijn gezondheid. Binnenkort maak ik een afspraak bij de tandarts om mijn gebit op te laten knappen. Natuurlijk zullen er nog genoeg moeilijke momenten komen. Maar ik weet nu dat ik er niet alleen voorsta. Mijn collega’s bij Wijk voor Wijk hebben echt het verschil gemaakt. Dat was en is, echt waanzinnig.”

Meer weten of contact? Kijk op www.wijkvoorwijk.nl of kom langs aan de Savornin Lohmanweg 21.