DORDRECHT – Astrid van Brummelen maakte woensdag haar allerlaatste busrit. Een middagrit in een versierde stadsbus van Qbuzz op lijn 7 naar Sterrenburg, om precies te zijn. Liefst 39 jaar lang maakte ze haar dagelijkse ritjes, veelal met veel plezier. “Je bent toch een soort van eigen baas”, zegt ze. “En met veel passagiers bouw je in de loop der jaren een band op. Graag zou ik van iedereen nog persoonlijk afscheid willen nemen, maar dat lukt helaas niet. Dus bij deze allemaal bedankt voor alle mooie ontmoetingen!” (Foto: Stolk Fotografie) 

 

Astrid werd in Rotterdam geboren en verhuisde met haar familie in 1965 naar Dordrecht, waar haar vader op de Singel/Oranjelaan het Esso-benzinestation en het bijbehorende garagebedrijf runde. Ze werkte er zelf ook een tijd. Daarna had ze onder meer een baan in de catering, voordat ze op haar 28e op de bus stapte bij het Gemeentelijk Vervoersbedrijf. Helemaal geen voor de hand liggende keuze voor een vrouw in die jaren, vertelt ze terugblikkend. “Ik had nog twee vrouwelijke collega’s, verder was het volledig een mannenwereld. Maar daar had ik geen boodschap aan. Bovendien was het een financieel aantrekkelijk baantje.” Het was het begin van een lange en afwisselende loopbaan als buschauffeur voor achtereenvolgens het GVB, de SVD, HTM, Arriva en Qbuzz. Ze droeg vijf verschillende outfits, startte in een dieselbus en neemt afscheid in een volledig elektrisch voortgedreven exemplaar.

 

Vaste klanten

Astrid wordt nu 67 en gaat met pensioen. Ze gaat het zeker missen. Het rijden, maar zeker ook het contact met de mensen. “Van sommige families hebben ik drie generaties rondgereden. Ik had veel vaste klanten en wachtte soms even wat langer als ik ze nog niet op ‘hun moment’ bij ‘hun bushalte’ zag staan. Medewerkers van Drechtwerk bijvoorbeeld, die ik jarenlang heb vervoerd. Dat sociale aspect is overigens wel wat minder geworden de laatste jaren. Veel mensen zitten op hun telefoon, hebben oortjes in. Die zeggen vaak niet eens gedag, zitten in hun eigen bubbel. Maar ik heb ook nog steeds heel veel gezellige praatjes. En ook het goede onderlinge contact met de collega’s ga ik missen.” Natuurlijk waren er de heftig en vervelende ervaringen. Een aanvaring met een vrachtwagen bijvoorbeeld, die door de gladheid begon te schuiven en tegen haar bus tot stilstand kwam. Zelf heeft ze in al die jaren nauwelijks schade gereden. “Soms een spiegel tegen een lantaarnpaal, omdat je dicht langs de stoep moet parkeren. En één keer een achterlicht, op vrijdag de dertiende.”

 

Verantwoordelijk

Door de jaren heen is het steeds drukker geworden op de weg, vertelt Astrid. “Mensen raken nogal eens geïrriteerd. Ik ook trouwens, als ik word afgesneden. Ik ben wel verantwoordelijk voor de mensen in mijn bus. Als ik hard moet remmen, liggen ze wel voorin bij mij. En vanwege de aanbestedingen is het voor ons allemaal ook krapper geworden qua tijd en rustpauzes. Maar goed, ik laat me niet opjagen en houdt me netjes aan de snelheid. Eén keer kreeg ik een snelheidsboete, maar die bleek bestemd voor een personenauto die tegelijk met mij de flitser passeerde.”

 

Vroege wekker

Als ze nu voor de keuze zou staan, zou ze opnieuw voor dit beroep kiezen. “Elke dag is anders en met sommige passagiers bouw je echt een band op. Dat ga ik echt missen. Wat is niet ga missen: de wekker die tegen vier uur ’s morgens afgaat, want ik heb altijd ochtendritten gedaan. Vooral binnen Dordrecht, maar ook naar Rotterdam en Utrecht.” Wat ze nu met haar vrije tijd gaat doen? “Daar ga ik eerst eens rustig over nadenken”, besluit de in Papendrecht wonende Astrid. “We hebben een bootje en een caravan, dus gaan er zeker op uit trekken. En misschien ga ik, als uitzendkracht, ook nog wel eens een ritje op de bus maken. Ik blijf het leuk vinden om te doen.”